Proza światowa

Bezimienna narratorka, pisarka mieszkająca na Manhattanie, otrzymuje list od Rouenny Zycinski, zapomnianej koleżanki z osiedla na Staten Island, gdzie obie mieszkały w dzieciństwie. Pod koniec lat sześćdziesiątych Rouenna służyła w armii amerykańskiej, pracując jako pielęgniarka na wojnie w Wietnamie, teraz zaś – o czym wspomina niespodziewanie po kilku piwach wypitych w hinduskiej restauracji – chce, by ktoś pomógł jej opisać tamte wydarzenia. Narratorka najpierw odrzuca propozycję, wysłuchuje jednak opowieści i odnawia dawną znajomość… czy zdecyduje się pomóc Rouennie?

Jaka powinna być idealna pomoc domowa? Piśmienna, godna zaufania, cicha. Ma dobrze wyglądać i mieć sprawne ręce. Plan dnia? Otworzyć oczy, wstać, wejść szybko pod prysznic. Włożyć fartuch, związać włosy, zjeść śniadanie. Odebrać instrukcje. I tak dzień po dniu, przez siedem lat, jak w kołowrotku.

Najbardziej znana powieść Virginii Woolf w nowym tłumaczeniu i wysmakowanej oprawie graficznej.

Szkocka wyspa Skye na krótko przed wybuchem pierwszej wojny światowej. Państwo Ramsay z ośmiorgiem dzieci i grupką znajomych spędzają wakacje w swoim domu letnim. Ich dzień wypełniają drobne, zwyczajne zdarzenia, ukazane w migotliwej sieci przeplatających się punktów widzenia, refleksji, reminiscencji i wrażeń. Malarka Lily Briscoe zmaga się z kompozycją swojego nowego obrazu, ateista Tansley wybiera się z panią Ramsay do miasteczka, Paul zdobywa się na odwagę, by poprosić Mintę o rękę, a mały James marzy o wyprawie do latarni morskiej – dotrze tam jednak dopiero dziesięć lat później, kiedy nic już nie będzie takie samo.

„Proste równoległe przez chwilę niebezpiecznie się zbliżyły. Momenty przełomowe losu przeszły niezauważone. Atmosfera, którą się nasiąka, przeciwko której się buntuje; punkt wyjścia, prowadzące w całkiem różne strony”

Nominacja do Międzynarodowej Nagrody Bookera.
Praca w branży kreatywnej, bez etatu i siedzenia w biurze. Jasne, modnie urządzone, wypełnione roślinami berlińskie mieszkanie. Eksperymenty kulinarne, dyskusje polityczne, przygody narkotykowe i wieczory, które kończą się późnym rankiem. Ekscytujące, idealne życie, pieczołowicie relacjonowanie w mediach społecznościowych – któż nie chciałby być Anną i Tomem?

Nowa, długo wyczekiwana książka autorki bestsellerowego „Małego życia”.

„Do raju” Hanyi Yanagihary to epicka i niezwykle błyskotliwa powieść, której akcja rozgrywa się na przestrzeni trzech stuleci w trzech różnych wersjach Ameryki. To śmiała historia o kochankach, rodzinie, stracie i ulotnej obietnicy utopii.

W alternatywnej rzeczywistości osadzonej w 1893 roku Nowy Jork należy do Wolnych Stanów. Ludzie mogą tu żyć i kochać wedle własnych upodobań – tak im się przynajmniej wydaje. Pewien neurotyczny potomek prominentnej rodziny odrzuca oświadczyny zamożnego konkurenta, ulegając urokowi niezwykle pociągającego, ale też biednego nauczyciela muzyki.

W 1993 roku na osaczonym przez epidemię AIDS Manhattanie młody Hawajczyk mieszka ze znacznie starszym i zamożniejszym partnerem. Ukrywa przed ukochanym własne traumy oraz niełatwą historię swojej rodziny, istotnie związaną z mrokami aneksji Hawajów przez Stany Zjednoczone.

W roku 2093 świat jest nękany przez epidemie i zniewolony przez rządy totalitarne. Zniszczona chorobą wnuczka wpływowego naukowca usiłuje brnąć przez życie bez wsparcia swojego dziadka, a także odnaleźć zaginionego w tajemniczych okolicznościach męża. W tej dystopijnej rzeczywistości Internet został wyłączony, prasa jest kontrolowana przez władzę, książki są zakazane, a tajna policja szpieguje ludzi za pomocą owadzich dronów.

Te trzy pozornie odrębne fabuły łączą się harmonijnie w genialną symfonię wypełnioną dźwiękami i tematami, które wzajemnie się pogłębiają i wzbogacają: choroba i leczenie przypłacone strasznymi konsekwencjami, bogactwo i nędza, słabość i siła, definicja rodziny i narodu, pycha ludzi władzy i buta rewolucjonistów, tęsknota za ziemskim rajem i jednoczesna świadomość o niemożności jego istnienia. Tym, co łączy nie tylko postaci tej powieści, ale i trzy alternatywne Ameryki, są uczucia, które definiują nas jako ludzi: lęk, miłość, wstyd, pożądanie, samotność.

„Do raju” to książka o nadzwyczajnym wydźwięku literackim, ale przede wszystkim dzieło emocjonalnej geniuszki, nominowanej do Nagrody Bookera, National Book Award i Baileys Women’s Prize for Fiction, a także laureatki prestiżowej Kirkus Prize.

"Obcowanie z arcydziełem należy do rzadkości, ale „Do raju” zdecydowanie jest takim przypadkiem"
- The Observer

“Do raju” to wielka literacka podróż dla odważnych i uważnych. Autorka prowadzi nas meandryczną ścieżką przez miejsca i dzieje: od Nowego Jorku po Hawaje, od utopii przeszłości do postpandemicznej dystopii przyszłości. W misterną sieć narracji, obejmującej dwa stulecia, wpleceni są bohaterowie o powtarzających się imionach: Dawid, Edward, Charles/Charlie, a śledzenie ich losów i pokrewieństwa to prawdziwe wyzwanie dla czytających. Ulubiony motyw Yanagihary, jakim jest cierpienie, towarzyszy w swoich najbardziej wyrafinowanych przejawach pięknym i utalentowanym mężczyznom, kochającym do szaleństwa innych mężczyzn. Wszyscy, których zachwyciło „Małe życie”, z pewnością znajdą w „Do raju” wspaniałą i satysfakcjonującą lekturę"
- Joanna Bator

"Ze wstrząsów sejsmicznych naszej epoki Yanagihara wysnuła zachwycający, dziwnie piękny, przewrotny fresk, kwestionujący naszą wiarę w indywidualność, sprawczość, wolność, postęp i osiągalność szczęścia - kluczowe idee nowoczesności, stanowiące zarazem fundament powieściowej tradycji. Poszukiwanie w sobie nawzajem oparcia i ratunku jest jedyną namiastką wieczności dla bohaterów bezbronnych wobec sił, których nie pojmują. Żadnego innego raju nie będzie"
- Juliusz Kurkiewicz, redaktor naczelny "Książek. Magazynu do Czytania"

Rok po premierze w krajach hiszpańskojęzycznych do rąk polskich czytelników trafi a najnowszy, czwarty zbiór opowiadań Samanty Schweblin, trzykrotnej finalistki Man Booker International Prize i laureatki pierwszej edycji Premio Aena de Narrativa Hispanoamericana.

Bohaterów tych opowiadań spotykamy w przełomowym momencie życia, oślepionych przeszywającym światłem zbliżającej się tragedii. Wrażliwi i bezradni, zatrzymują się w chwili, w której coś niepojętego wkracza w ich życie. Niektórzy przechodzą głęboką transformację, inni zastygają w samotności, jeszcze inni wahają się pomiędzy poczuciem winy a czułością. Każdego z nich przeraża niepewność losu.

Diabeł ubiera się u Prady w Dolinie Krzemowej, czyli centrum nowych technologii oczami szeregowej pracownicy start-upa.

Książka, która we Francji stała się bestsellerem, wzbudziła mnóstwo emocji i dyskusji – żeby ją napisać, autorka przez dwa lata pracowała w berlińskim burdelu. Becker pisze z czułością o tytułowym „domu”, który w pewnym sensie zastąpił jej rodzinę, pokazuje wzajemną życzliwość i solidarność kobiet, kreśli zniuansowane portrety mężczyzn, którzy w dużej mierze poszukują bliskości. Prostytutki opisywane przez Becker nie są ofiarami, lecz robotnicami, które z własnej woli wykonują swoją pracę, nierzadko odnajdując w niej satysfakcję, a nawet przyjemność. Tytuł znalazł się w finale tak prestiżowych nagród jak Prix Renaudot czy Prix de Flore oraz otrzymał Prix du roman des étudiants France Culture–Télérama, spotkał się też z dobrym przyjęciem krytyki.

PRZYSZŁOŚĆ, KTÓRA DZIEJE SIĘ TERAZ. LITERACKA WERSJA ŚWIATA Z BLACK MIRROR

„Wielogłosowa podróż przez Amerykę, w której panuje złowroga technologia”. Margaret Atwood

„Tak jakby Egan skompresowała na pendrivie wielką XIX-wieczną powieść”. „The New York Times”

Porywająca saga na tle burzliwej historii dwudziestego stulecia.
Moskwa, 1975 rok. Scenografka teatralna Nora Osiecka staje się właścicielką skrzynki z korespondencją swoich dziadków, Marusi i Jakowa.

Powieść, która zdobyła tytuł Czeskiej Książki Roku 2015. Tomasz – główny bohater, który był w dzieciństwie adoptowany – szuka swoich biologicznych rodziców. W ten sposób wpada w uzależnienie od wiedzy o genetyce. 

Magnus Florin to współczesny pisarz szwedzki o bardzo specyficznym charakterze pisma.
Jego proza jest lakoniczna i powściągliwa, pełna niedomówień.
Podczas lektury nasuwa się wiele nieoczywistych skojarzeń: Walser, Kafka, Perec, Nabokov, szwedzkie książki dla dzieci z serii „Nusia” – pokłosie Astrid Lindgren.

Kultowa powieść Cormaca McCarthy’ego. Nagroda Pulitzera. Ponad milion sprzedanych egzemplarzy.

Ostatnie chwile naszej planety. Ostatni ludzie – krwiożercze bestie. Ostatnie ślady naszej cywilizacji – puszka coca-coli i strzępy starych gazet. Piekło apokalipsy spełnionej w uhonorowanej Nagrodą Pulitzera powieści Cormaca McCarthy’ego. Tę książkę czyta się ze ściśniętym gardłem i pełnym przerażenia zachwytem…