Proza światowa

Thriller polityczny rozgrywający się w Peru czasów wojny domowej i zarazem przejmująca opowieść o zwykłych ludziach stających w obliczu przemocy.
Félix Chacaltana Saldívar, zastępca prokuratora okręgowego, zawsze rygorystycznie trzyma się przepisów i nie zna większych przyjemności nad solidnie napisany raport oraz rozmowy z dawno zmarłą matką.

Porywający i oryginalny debiutancki zbiór opowiadań, który zgłębia erotyczne, emocjonalne i intelektualne życie starszych kobiet. W trzynastu historiach Jane Campbell opowiada o życiu „starych kobiet” w różnych konstelacjach: narratorki pierwszoosobowe mierzą się z życiem, a w szczególności ze sposobem, w jaki same radzą sobie ze starością i sytuacjami z nią związanymi. Campbell eksploruje zmysłowy świat bohaterek, opowiada o ich namiętności, libido i poczuciu własnej wartości, walczy z powszechnymi stereotypami na temat procesu starzenia.

Powieść sławnego prozaika F. Scotta Fitzgeralda, który ukazywał życie amerykańskiej socjety w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku: bogactwo i utracjuszostwo, namiętności, miłości, romanse i zdrady, zabawy i przyjęcia, ale także nałogi, intrygi i konflikty.

Bohaterami są psychiatra Dick Diver i jego żona Nicole, która choruje na schizofrenię. Para wraz z dwójką dzieci spędza lato 1925 roku w swej willi w południowej Francji w otoczeniu zamożnych Amerykanów. Poznają młodziutką aktorkę Rosemary Hoyt, ktora wyraźnie kokietuje lekarza. Staje się to powodem kolejnych kłopotów małżeństwa Dicka i Nicole...

Powieść Serhija Żadana to alkoholowo-hormonalny „pamiętnik z okresu dojrzewania” w Charkowie i okolicach na początku lat dziewięćdziesiątych. Jedyna słuszna ideologia trzyma się wciąż nieźle, dlatego znajdziemy tu Wasię Komunistę, faszyzujące metody perswazji policji państwowej oraz podręcznik rewolucjonisty. Ale w powietrzu buzuje już nowe – marketing, niuejdżowe kaznodziejstwo, zapach marihuany, Depeche Mode w radiu. Kulminację udanej fuzji starego z nowym stanowi – dokonana przez jednego z bohaterów – zamiana teorii permanentnego rozpadu kapitału w teorię permanentnego pochuizmu. „Życie jest jak rakieta kosmiczna i jeśli wlazłeś do niej, to siedź i niczego nie ruszaj, po prostu bądź gotów na to, że życie twoje ostro się zmieni”. Zapnijcie pasy.

Gdy po piętnastu latach za granicą i serii niepowodzeń biolog wraca do rodzinnego miasta w Kolumbii, aby zamieszkać z pogrążoną w żałobie matką, szybko wciąga go bagnista przeszłość i coraz dziwniejsza teraźniejszość: od nierozwiązanej zagadki morderstwa jego brata, przez szkołę z internatem, w której dziewczęta rodzą nadmiernie owłosione niemowlaki, po przypadkowe spotkanie z pierwszą miłością.

Bezimienna narratorka, pisarka mieszkająca na Manhattanie, otrzymuje list od Rouenny Zycinski, zapomnianej koleżanki z osiedla na Staten Island, gdzie obie mieszkały w dzieciństwie. Pod koniec lat sześćdziesiątych Rouenna służyła w armii amerykańskiej, pracując jako pielęgniarka na wojnie w Wietnamie, teraz zaś – o czym wspomina niespodziewanie po kilku piwach wypitych w hinduskiej restauracji – chce, by ktoś pomógł jej opisać tamte wydarzenia. Narratorka najpierw odrzuca propozycję, wysłuchuje jednak opowieści i odnawia dawną znajomość… czy zdecyduje się pomóc Rouennie?

Jaka powinna być idealna pomoc domowa? Piśmienna, godna zaufania, cicha. Ma dobrze wyglądać i mieć sprawne ręce. Plan dnia? Otworzyć oczy, wstać, wejść szybko pod prysznic. Włożyć fartuch, związać włosy, zjeść śniadanie. Odebrać instrukcje. I tak dzień po dniu, przez siedem lat, jak w kołowrotku.

„Proste równoległe przez chwilę niebezpiecznie się zbliżyły. Momenty przełomowe losu przeszły niezauważone. Atmosfera, którą się nasiąka, przeciwko której się buntuje; punkt wyjścia, prowadzące w całkiem różne strony”

Nominacja do Międzynarodowej Nagrody Bookera.
Praca w branży kreatywnej, bez etatu i siedzenia w biurze. Jasne, modnie urządzone, wypełnione roślinami berlińskie mieszkanie. Eksperymenty kulinarne, dyskusje polityczne, przygody narkotykowe i wieczory, które kończą się późnym rankiem. Ekscytujące, idealne życie, pieczołowicie relacjonowanie w mediach społecznościowych – któż nie chciałby być Anną i Tomem?

Nowa, długo wyczekiwana książka autorki bestsellerowego „Małego życia”.

„Do raju” Hanyi Yanagihary to epicka i niezwykle błyskotliwa powieść, której akcja rozgrywa się na przestrzeni trzech stuleci w trzech różnych wersjach Ameryki. To śmiała historia o kochankach, rodzinie, stracie i ulotnej obietnicy utopii.

W alternatywnej rzeczywistości osadzonej w 1893 roku Nowy Jork należy do Wolnych Stanów. Ludzie mogą tu żyć i kochać wedle własnych upodobań – tak im się przynajmniej wydaje. Pewien neurotyczny potomek prominentnej rodziny odrzuca oświadczyny zamożnego konkurenta, ulegając urokowi niezwykle pociągającego, ale też biednego nauczyciela muzyki.

W 1993 roku na osaczonym przez epidemię AIDS Manhattanie młody Hawajczyk mieszka ze znacznie starszym i zamożniejszym partnerem. Ukrywa przed ukochanym własne traumy oraz niełatwą historię swojej rodziny, istotnie związaną z mrokami aneksji Hawajów przez Stany Zjednoczone.

W roku 2093 świat jest nękany przez epidemie i zniewolony przez rządy totalitarne. Zniszczona chorobą wnuczka wpływowego naukowca usiłuje brnąć przez życie bez wsparcia swojego dziadka, a także odnaleźć zaginionego w tajemniczych okolicznościach męża. W tej dystopijnej rzeczywistości Internet został wyłączony, prasa jest kontrolowana przez władzę, książki są zakazane, a tajna policja szpieguje ludzi za pomocą owadzich dronów.

Te trzy pozornie odrębne fabuły łączą się harmonijnie w genialną symfonię wypełnioną dźwiękami i tematami, które wzajemnie się pogłębiają i wzbogacają: choroba i leczenie przypłacone strasznymi konsekwencjami, bogactwo i nędza, słabość i siła, definicja rodziny i narodu, pycha ludzi władzy i buta rewolucjonistów, tęsknota za ziemskim rajem i jednoczesna świadomość o niemożności jego istnienia. Tym, co łączy nie tylko postaci tej powieści, ale i trzy alternatywne Ameryki, są uczucia, które definiują nas jako ludzi: lęk, miłość, wstyd, pożądanie, samotność.

„Do raju” to książka o nadzwyczajnym wydźwięku literackim, ale przede wszystkim dzieło emocjonalnej geniuszki, nominowanej do Nagrody Bookera, National Book Award i Baileys Women’s Prize for Fiction, a także laureatki prestiżowej Kirkus Prize.

"Obcowanie z arcydziełem należy do rzadkości, ale „Do raju” zdecydowanie jest takim przypadkiem"
- The Observer

“Do raju” to wielka literacka podróż dla odważnych i uważnych. Autorka prowadzi nas meandryczną ścieżką przez miejsca i dzieje: od Nowego Jorku po Hawaje, od utopii przeszłości do postpandemicznej dystopii przyszłości. W misterną sieć narracji, obejmującej dwa stulecia, wpleceni są bohaterowie o powtarzających się imionach: Dawid, Edward, Charles/Charlie, a śledzenie ich losów i pokrewieństwa to prawdziwe wyzwanie dla czytających. Ulubiony motyw Yanagihary, jakim jest cierpienie, towarzyszy w swoich najbardziej wyrafinowanych przejawach pięknym i utalentowanym mężczyznom, kochającym do szaleństwa innych mężczyzn. Wszyscy, których zachwyciło „Małe życie”, z pewnością znajdą w „Do raju” wspaniałą i satysfakcjonującą lekturę"
- Joanna Bator

"Ze wstrząsów sejsmicznych naszej epoki Yanagihara wysnuła zachwycający, dziwnie piękny, przewrotny fresk, kwestionujący naszą wiarę w indywidualność, sprawczość, wolność, postęp i osiągalność szczęścia - kluczowe idee nowoczesności, stanowiące zarazem fundament powieściowej tradycji. Poszukiwanie w sobie nawzajem oparcia i ratunku jest jedyną namiastką wieczności dla bohaterów bezbronnych wobec sił, których nie pojmują. Żadnego innego raju nie będzie"
- Juliusz Kurkiewicz, redaktor naczelny "Książek. Magazynu do Czytania"

Diabeł ubiera się u Prady w Dolinie Krzemowej, czyli centrum nowych technologii oczami szeregowej pracownicy start-upa.

Książka, która we Francji stała się bestsellerem, wzbudziła mnóstwo emocji i dyskusji – żeby ją napisać, autorka przez dwa lata pracowała w berlińskim burdelu. Becker pisze z czułością o tytułowym „domu”, który w pewnym sensie zastąpił jej rodzinę, pokazuje wzajemną życzliwość i solidarność kobiet, kreśli zniuansowane portrety mężczyzn, którzy w dużej mierze poszukują bliskości. Prostytutki opisywane przez Becker nie są ofiarami, lecz robotnicami, które z własnej woli wykonują swoją pracę, nierzadko odnajdując w niej satysfakcję, a nawet przyjemność. Tytuł znalazł się w finale tak prestiżowych nagród jak Prix Renaudot czy Prix de Flore oraz otrzymał Prix du roman des étudiants France Culture–Télérama, spotkał się też z dobrym przyjęciem krytyki.