Poznań. Miasto grzechu - Kącki Marcin

Duma, porządek, oszczędność, stabilizacja, szacunek dla regulaminów – to poznaniak. Jak jest naprawdę? Poznań według Kąckiego to miasto świetnie zaprojektowane, otwarte na rozwój, przyjazne dla młodych, ale także miasto, którego dusza tkwi w pruskim drylu, miasto, w którym zaangażowanie spotyka się z ignorancją, a pod płaszczykiem religii i ideowości kryją się często agresja, złość i niskie instynkty.

Arcybiskup Juliusz Paetz i młodzi klerycy, Wojciech Krolopp i nieletni chórzyści, marszałek Józef Piłsudski i Roman Dmowski, Małgorzata Musierowicz i Stanisław Barańczak, katolicy i Żydzi, Poznań i reszta Polski. Przyciągające się przeciwieństwa tworzą fascynujący obraz kulis władzy, hipokryzji mieszczaństwa oraz tego, jak potrafimy ulegać ludziom, którzy dzięki grze pozorów i mowie nienawiści wzmacniają podziały społeczne, ideologiczne i religijne.

"Duma, porządek, oszczędność, stabilizacja, przestrzeganie regu­laminów - to stereotypowe cechy poznaniaka. Ale czy tylko? Po­znań według Kąckiego to miasto świetnie zaprojektowane, rozwi­jające się, przyjazne młodym, ale także miejsce, którego dusza tkwi w pruskim drylu, zaangażowanie spotyka się z ignorancją, a pod płaszczykiem ideowości często kryją się niskie instynkty, podziały społeczne i religijne oraz agresja. »Poznań. Miasto grze­chu« to fascynujący obraz kulis władzy i mieszczańskiej hipokryzji.

Poznań to miasto, które jak żadne inne potrzebuje silnego prze­wiewu. Marcin Kącki już swoją głośną książką o Białymstoku udowodnił, że jak mało kto potrafi zrywać firanki i otwierać okna. Tym razem zabiera się do miasta, z którego dziennikarsko się wy­wodzi i w którym zaistniał jako dociekliwy i odważny reporter. Jeśli jakieś brudy zostały zamiecione pod dywan, to możemy być pewni, że Kącki pod ten dywan zajrzał."
Filip Springer